Selecteer een pagina

Het is zondag ochtend. Wat is er allemaal gebeurt gisteren?! Het is nog vroeg. Heel vroeg want het is nog donker en het huis is nog helemaal stil. In mijn buik is het trouwens ook helemaal stil… ik mis dat getrappel nu al… Kiki ligt in haar wieg naast me maar toch voelt ze zo ver weg. Hey maar Lot, het is jouw baby he… Dat is inderdaad zo! Ze ligt heerlijk, maar ik ken nog een plekje dat nog veel lekkerder ligt 😉 Ik pak d’r op en leg haar op mijn buik. Ze slaapt gewoon verder en ik doezel nog even verder terugkijkend naar de afgelopen 24 uur.

Er klinkt een stemmetje beneden. ”mama? is het al ochtend?” ik zeg stemmetje maar eigenlijk schreeuwt hij het door het trapgat heen. Lucas was gisteren natuurlijk niet wakker te krijgen, dus die zal nu pas echt bewust zijn zusje ontmoeten. Ik hoor dat Philip hem vertelt over gisteren en dat er een klein babytje in ons bed ligt. Dat moet toch ook vreemd zijn?! Dan ga je slapen en is je moeder nog dik en dan word je wakker, is je moeder nog steeds dik maar ligt er opeens een klein wezen in het bed waar je voorzichtig mee moet doen…

Voorzichtig zet Philip hem naast ons neer. Hij kijkt en zegt ”o hoi, is dat de baby? mag ik dan nu tv kijken?!’ whahaha heerlijk eerlijk. Na de tweede paw patrol aflevering heeft hij eindelijk aandacht. Inmiddels is Kiki al bijna opgegeten door Isabel die haar halve kamer al heeft leeg getrokken om aan haar te laten zien want HEY ”ze is nieuw hier hoor mam! ik moet AL mijn poppen voorstellen”.

Isabel ”Lucas kijk nou! je bent nu een grote broer en ik een grote zus, dat is echt heel cool hoor! wil je haar vasthouden?” wij hoeven bijna niks meer te doen joh. En daar lag hij dan… Mijn grote baby met mijn kleine baby. Wat is hij opeens groot… ik zweer het dat hij 10 cm is gegroeid vannacht. Zijn voeten, zijn benen en zijn buik. Kan niet anders. Zijn handen zijn gigantisch naast die van Kiki en het voelt als de dag van gisteren dat hij zo klein en wel in de armen van Isabel lag.

Ik kijk Philip aan maar het gekke is dat we helemaal niks tegen elkaar zeggen. Dit moment gaat en zonder dat we iets doen is dit zo een kostbaar uur. Deze verandering in 24 uur is bizar. Het is alsof er echt van de een op de andere dag een nieuw hoofdstuk begint. Natuurlijk speelt de hele weg hier naartoe een grote rol, en daar waar het voorgaande twee keer echt een bubbel was maak ik alles nu zo bewust mee. Ik sla alles op. Iedere geurtje, iedere blik, iedere beweging. De wereld staat echt even stil.

Daar liggen we dan met zijn vijf. Wat een droom. Wat een moment. Als je eens wist hoe vaak ik dit gewenst heb. Overal trappelende voetjes en een zoekende hand van Philip die mij over mijn wang probeert te aaien. Oooo jongens… f*ck al dat bezoek. Ik blijf de hele dag hier met jullie liggen.

*KLOPKLOPKLOP*

ah… jah… dat gaat niet… want de kraamzorg staat voor de deur… jammer! Want als het aan ons had gelegen waren we de hele kraamweek daar blijven liggen!

Liefs,

Lot!