Selecteer een pagina

We zitten in de auto. Verse Kiki zit achterin. Ik ben uit ”gezelligheid” maar op de passagiersstoel gaan zitten… maar die maxi cosie die nog geen 5 cm achter me staat, voelt mijlenver. Isabel en Lucas waren de eerste die we hebben gebeld met de FaceTime. Mijn zus die nu zenuwachtig op ze past, zei dat Isabel de tranen in haar ogen had staan toen Kiki in beeld kwam en Lucas heeft vanaf dat moment alleen nog maar door het huis gerend roepend ”KIKI ROSALIE IS GEBOREN!!” Jeetje kindje, wat kijken er veel mensen naar jou uit!

Het is 21:30 en we rijden de straat in. Ik voel me goed, wat direct ook de nummer 1 valkuil is om meteen weer alles te gaan doen. Voorlopig geen sprongetjes of dansjes door het huis Lot. Enthousiast wil ik de maxi cosi uit de auto pakken waarop Philip me direct onderbreekt. ”doe dat maar even niet he gek… volgens mij ben jij net bevallen”. Ik sta voor de deur, ik wil huilen van blijdschap… Mijn baby’s ontmoeten straks hun baby zusje waar we zo lang naar uit hebben gekeken. Isabel heeft het idee gehad dat ik anderhalf jaar lang zwanger ben geweest omdat ze het de voorgaande twee keer ook zo bewust heeft meegemaakt… zoiets krijg je niet zo snel uit een kinderkoppie, ondanks dat we haar altijd alles hebben verteld.

Dit is dat moment. Mijn gezin van 5. Bij elkaar. Jeetje… mama emo komt thuis hoor. Isabel is nog steeds wakker en het lijkt alsof ze de snoeppot heeft leeg gegeten kleine stuiterbal… Lucas is 5 minuten geleden in slaap gevallen. Modus knock out op de bank. Mijn zus die loopt nog altijd zenuwachtig door het huis heen… De deur gaat open en ik wil alleen maar heel hard huilen… We geven onze baby’s een zusje. Niet te doen zo bijzonder en ik kan niet vertellen hoe graag we dat wilde doen. (Was het een broertje geworden hadden we dat met evenveel liefde gedaan natuurlijk!)

Isabel duikt in de maxi cosi terwijl wij serieus nog buiten op de mat staan… Wij krijgen een snelle blik maar de rest van de aandacht gaat volledig naar Kiki. Na een minuut of 5 kreeg ik het toch wel koud… en heb ik haar opgepakt en naar binnen gebracht want als het aan haar lag had ze ons gewoon op de mat laten staan. Dit is waar die bijzondere zussen band duidelijk is begonnen. Lucas snurkt ondertussen gewoon door.

Zo vers als dat Kiki is vind ik dat de eer van het ”als eerste vasthouden” naar Isabel en Lucas moet gaan. Isabel die ondertussen blijft kwebbelen over van alles en al 300 keer in 2 minuten heeft gevraagd of ze haar vast mag houden, klimt op de bank, spreid haar armen en zegt ”kom maar mama, hier kan ze liggen!” Mijn hart smelt. Ze is opeens heel rustig met van die kleine twinkeltjes in haar ogen. Ze straalt. Aait zachtjes over haar handjes en wangen en het lijkt alsof ze in 1 klap betoverd is. Ongelooflijk hoe trots een kind van 4 jaar kan zijn!

Lucas die ondertussen een extreem relaxte houding heeft aangenomen, probeer ik met allemaal trucjes even wakker te krijgen… Maar ik heb geen succes. Zijn hoofd valt iedere keer weer om zodra ik hem oppak. Toen hij ”hoi mama” brabbelde en we dachten dat we succes hadden, heeft Philip hem op zijn schoot gezet samen met Kiki. Toen zijn hoofd naar beneden bleef vallen omdat dat arme kind gewoon kapot was, heb ik Kiki haar wang tegen die van hem gehouden. Hey broer, ga maar lekker slapen. We zien elkaar morgen wel!

Ik kijk om mij heen alsof alles nieuw voor me is terwijl ik hier 6 uur geleden nog ben geweest… Toch maf! Het voelt allemaal zo anders. Het is ook anders. Ik heb trek! Dat is duidelijk niet anders dan anders… Na een aantal beschuitjes en de kinderchampagne die ik de kinderen had beloofd zodra Kiki geboren zou zijn, zijn we gaan slapen. Althans, dat heb ik geprobeerd…

Die naweeën zijn BAGGER… mijn buik is leeg… maar ik voel me zo gelukkig. Tegelijkertijd denk ik gek genoeg terug aan die twee sterretjes. We hebben nog geen gordijn waardoor mijn bed onder het grote zolder raam staat. Ik tuur naar de sterren boven me en zeg ze stiekem gedag. Philip slaapt. Iedereen slaapt. Het is stil in huis. Het is stil in mijn buik. Jeetje… het voelt als een droom zo tof, terwijl het gelukkig geen droom is. Je moet gaan slapen Lot, anders ben je morgen kapot… Maar kan iemand mij vertellen hoe je in hemelsnaam kan slapen op zo een moment?! Onmogelijk als je het mij vraagt.

Met een hand in de wieg ben ik uiteindelijk even in slaap gevallen. Wat een prachtige dag. En wat ben ik dankbaar voor iedereen die hier in dit huis nu heerlijk ligt te slapen! Zin in morgen, zin in iedere dag met jullie!

Liefs,

Lot!