Selecteer een pagina

D E R T I G  W E K E N ! ! Natuurlijk zijn tien weken nog steeds veel, maar het voelt als een ENORME mijlpaal. Ik wil dat ze absoluut nog minimaal 8 weken blijft zitten, maar dit voelt nu al zo fijn.

Ik werd vanmorgen best een beetje emo wakker. Positief emo 😉 maar toch emo. Ik opende mijn app en zag daar 30 weken – 70 dagen staan. Ik kreeg er kriebels van maar schrok ook… ”doe je het nog wel” schoot er door mijn hoofd… Met twee handen heb ik gewacht tot ze wakker was en me even een flinke trap gaf. POEWH gelukkig! We hebben de dertig weken ECHT gehaald!

Zo onzeker en kwetsbaar heb ik mij nog nooit gevoeld tijdens een zwangerschap. Ik kan me ook niet meer voorstellen hoe ontspannen ik was tijdens die van Isabel en Lucas… Bizar hoe anders je er in kan staan, na twee keer zoveel verdriet. Genieten doe ik zeker, maar bang ben ik ook nog steeds. Ik heb ze beide een mooi plekje kunnen geven, maar niet zonder hulp van Philip die mij vaak genoeg heeft moeten oppakken. Mijn tranen waren zijn tranen en andersom. Door veel huilen, veel samen zijn (met zijn vier) en ons verdriet vooral niet weg te stoppen, zijn zij beide deel van ons.

Afgelopen week was ik de babyspulletjes uitzoeken. En daar vond ik ook mijn doosje met spulletjes die ik had voor deze twee kleintjes. Een pakje in het speciaal dat ik van mijn vriendin had gekregen. Ik was toen 12 weken, ondanks dat er ook dan nog genoeg verkeerd kan gaan was ik wel de cruciale fase voorbij. Dit was het eerste pakje, en wat was ik hier blij mee! Toen we twee weken later voor de tweede keer geen kloppend hartje meer hadden, heb ik hem weggelegd want iedere keer dat ik hem zag moest ik heel hard huilen… Nu vond ik hem weer… HALLO CONFRONTATIE! Tranen met tuiten natuurlijk…

Philip die weer precies op het juiste moment naar boven kwam, heeft me even heel hard laten huilen om vervolgens mijn beide wangen vast te pakken en te zeggen ”keer je verdriet nou eens om. Hoe mooi is het dat zij straks dit pakje kan dragen. Dat ons gezin toch nog een kindje mag groeien en dat je met liefde kan terug denken aan het moment dat het toch even bij ons mocht zijn” Je kan zeggen wat je wil, maar hij heeft zo gelijk.

Het heeft even geduurd en Philip is er niet meer over begonnen. Held. Hij gaf mij de tijd om dat zelf te beslissen. Het pakje hangt nu in haar kast en hij maakt mij niet langer meer verdrietig…  maar gelukkig om precies dat wat hij mij de laatste keer zei. Hij deed gisteren haar kast open, wreef over het truitje en sloeg een arm om me heen. ”ik vind hem echt heel cool” nou weet je lief… ik vind jou echt heel cool. #liefdevanmijnleven

Er rolde net even een traantje in de auto, want toevallig kwam sweet goodbye’s op de radio… Intens gelukkig met het trappelende kindje in mijn buik, laat ik vandaag maar even alles los 🙂 Knuffel mij baby’s extra en ga ik even heel lief zijn voor mezelf.

Niet omdat ik verdrietig ben, maar om even stil te staan bij deze bijzonder mooie mijlpaal van dertig weken zwanger!

Liefs,

Lot!
Klik hier om het filmpje nog een keertje te bekijken. Fijne dag Mooierds!