Selecteer een pagina

Ik ben niet al mijn hersenen verloren 16 weken geleden… geloof ik… maar soms vraag ik, maar vooral Philip, zich wel af hoeveel dommer het nog kan worden… Hier mijn top 8 van meest bijzonder domme vergeet issues…

EEN. ”o, ik heb boter nodig!” Je gaat naar de supermarkt en komt thuis met brood, sap, cola, chips, kersen, croissants, donuts, aardbeien en alles wat het slecht-voor-je-figuur-schap nog meer te bieden heeft. Paar minuten later doe je je koelkast open…. boter vergeten…

TWEE. Je koopt een fles Zwitsal. Tegen baddertijd vraag je je af waar je fles Zwitsal is gebleven… Nergens te bekennen, dus je wast ze met jouw douchegel. Die avond trek je je koelkast open en kijk eens wat je daar aanstaart… je fles Zwitsal in je koelkast deur!

DRIE. Labello kwijt. Story of my life by the way… hangt je was op en vind stukjes plastic… hmm… een vet vlek in mijn blouse… die net uit de was komt… en dan TADADADAAA je fijn geperste Labello in de mouw van je lievelingsjurk!

VIER. Wij hebben een koffiezet apparaat met verschillende programma’s. Cappuccino, latte, espresso, George Clooney met suiker, koffie etc. Voor de baby’s maak ik babycappuccino… MEGA interessant, het enige dat ze drinken is opgeschuimde melk. Programma ”latte” gebruik ik en druk op tijd op de knop zodat de koffie niet gezet word. Tenminste… dat is de bedoeling… IEDERE keer weer zet ik hem aan en denk ik van te voren ”niet weglopen Lot want anders vergeet je hem uit te drukken!” zo een zelfkennis… maar toch zo dom om toch steeds weer 1 ”dingetje” te doen waardoor de hele bende overstroomd… in paniek ren ik continu terug, schreeuwend ”NEE NEE NEEEE NIET WEER!!” + word uitgelachen door de baby’s. WAAROM luister ik niet gewoon naar mijn eigen goede voorafgaande advies…

VIJF. Omdat ik extreem veel vergeet, schrijf ik nu veel op van die plak notities… MAAR ik heb inmiddels de volgende mijlpaal bereikt… want ook deze plak blaadjes met de dingen erop die ik ECHT niet moet vergeten, raak ik kwijt… well done Lot…

ZES. Zondag zitten we in de auto en ik leg altijd mijn huissleutels in de armleuning. Philip: heb jij de sleutel? Ik: nee. Ik zoeken, kon hem nergens vinden… Philip zucht.. oke… we halen de HELE auto leeg… achterbak, deuren, kastjes, ALLES… ik ging twijfelen… ben ik hem dan verloren… ooo boy… ik zag mezelf alweer helemaal de beveiliging bellen en een raam inslaan… maar dan OPEENS hoor ik iets rinkelen… HEHEY! mijn sleutels! Die ik al die tijd gewoon in mijn hand had… hehe…

ZEVEN. Tijdens het oprichten van de dansschool, stond ik de wacht staan bij de gemeente… na VIERENTWINTIG minuten nam er iemand op… ik schrok en dacht WTF wou ik vragen…?! Nooit gedacht dat ze ook echt zouden opnemen… een beetje stotterend zei ik ”O JA hoe zit het nu belasting technisch?” de mevrouw had geen idee waarvoor ik haar belde en zei ”nou… ik weet het niet…” ik werd een beetje geïrriteerd en dacht HOEZO je weet je het niet?! je werkt hier toch?! maar zei ”o maar ik had al contact geh..” en ondertussen realiseerde ik me dat ik de GEMEENTE belde en niet de belastingdienst… ik wist ook niet meer wat ik de gemeente moest vragen… ik heb excuses gemaakt en bedankt voor haar geduld. En jawel jawel… toen ik had opgehangen bedacht ik me wat ik moest vragen… en ging ik weer lekker achter in de wacht die deze keer ”gelukkig” maar 15 minuten duurde…

ACHT. Maar de meeste domme waarvoor ik eigenlijk een lintje verdien is toch wel al bellend je telefoon zoeken… serieus boos worden en je volledige huis overhoop trekken… na TIEN minuten tot de conclusie komen dat je aan het bellen bent en dus je telefoon gewoon in je hand hebt, aan je oor… zeg maar niks nee… ik weet het…

Goed… dit is ZWANGERSCHAPSdementie… en is tijdelijk toch…?!

Liefs,

Lot!