Selecteer een pagina

Vorige week maandag liet ik me op bed vallen… Philip: oke… vertel… wat is er aan de hand Babe? Normaal ben ik hyper actief voor we gaan slapen en doe ik dansjes die je alleen binnenshuis moet dansen… Nu niet. Na een aantal zuchten zei ikย ”het is vast niet goed… ik voel helemaal niks. Eet gewoon nog kip, aardbeien, yoghurt, pas mijn bh nog… ik wil gewoon voelen dat het er is, maar ik voel het niet… daarom vrees ik dat het niet goed is” Philip: geef het nou even tijd Baby, kom op…

ALLES laat me twijfelen en even tussen jou en mij… ik had mezelf al gezegd dat het niet goed was… Ik was super verdrietig… tot donderdag… HOLY MOLY wat was ik chagrijnig… ging over m’n nek van een aardbei… en had NERGENS meer trek in… hoe dan?! van de een op de andere dag… Is dat misschien dat hormonen shotje dat ervoor zorgt dat je hartje gaat kloppen? Zou wel precies de tijd zijn. Toen ik vrijdag ochtend met mijn hoofd naast het toitletblok hing doordat ik de geur van een rijstwafel in mijn neus kreeg, begon ik stiekem te hopen… zou het dan toch wel goed zijn?

De HELE dag heb ik lopen piepen over ALLES dat ik rook… Over mensen die achterlijk autorijden… Philip is zelfs yoghurt ijs voor me gaan halen om 20:45, dat heeft hij in die twee keer negen maanden nog nooit meegemaakt. Ik heb gisteren mijn huis opgeruimd wat eigenlijk betekend dat ik gewoon heel veel heb weg gegooid. Niet meer nodig, niet meer nodig, neemt teveel plek in, enz enz enz… Mijn zomertopjes zitten bij de borst nogal strak… zeg maar gerust, krijg er niet zo gemakkelijk adem in… Dat word SHOPPEN lief! EN ik heb de nieuwe trapbekleding uitgezocht + Philip gezegd dat hij beide verdiepingen even moest opmeten zodat ik hout kon bestellen… Lekker op dreef Lot, it’s ON!

Ik begin het langzaam te geloven en betrapte mezelf erop dat ik je babykamer in mijn hoofd aan het inrichten was… Je kastje hier, je bedje daar en OOOO dan wil ik daarheen om de aankleding te kopen!!! Ik voel me like crap, maar daardoor zooo gelukkig… Kots, misselijkheid, geen eetlust, over-vrolijk of bloed-chagrijnig, het maakt NIKS uit… zolang we jou in januari mogen verwelkom, kijk ik mijn toiletblok met liefde nog een paar keer recht in de ogen…

De enige dingetjes die we even een beetje aanpassen nu zijn dat we geen rijstwafels meer serveren in de ochtend… wil je perse een rijstwafel? Eet je hem op in het clubhuis. Maiswafels vallen hier ook onder. Mama raakt geen kipfilet meer aan, wil je toch kip? Vraag papa. We eten GEEN gekookte eieren meer. gewoon niet. En alsjeblieft schat… wil je geen uien meer eten?

Nooit geweten dat je zo kan genieten van kots, uit je bh springende borsten, chagrijnigheid waardoor ik soms om mezelf moet lachen omdat ik hoor hoe achterlijk ik aan het tieren ben en van het (alweer) verbouwen van mij huis… Feeling like crap maakt me echt gelukkig, alsof je even zegt ”mama… ik ben er echt hoor!”