Selecteer een pagina

Wat een lieve berichten zijn er uit mijn laatste blog gekomen! ONTZETTEND lief! En ONWIJS bedankt! Wat heerlijk om alles te lezen. Het geeft mij ook wel extra kriebels in mijn buik… Want het echte ”er-komt-een-babytje-bij” gevoel heb ik helaas nog niet durven toelaten… Ik voel werkelijk ALLES, ieder krampje, ieder dingetje en twijfel aan alles wat er ook maar een beetje mee te maken heeft… Logisch. Ik ben op mijn hoede… zoek naar bevestigingen en bescherm mezelf door niet weer keihard van mijn wolk af te vallen wanneer het weer onverhoopt anders loopt dan gewenst. Maar kan je jezelf helemaal beschermen daarvoor? Natuurlijk niet Lot… Natuurlijk kan dat niet… je hart wil zo graag en ondanks dat je jezelf probeert te temmen, hopen al die miljarden vlindertjes INTENS dat dit goed gaat komen.

Het ene moment ben ik super opgewekt, vol vertrouwen enย het andere moment zeg ik ”het gaat niet goed hoor…” Wat een BAGGER periode dit… Ik kan me zo niet meer voorstellen dat ik bij Isabel en Lucas al vanaf moment 1 zo intens heb genoten… In week 6 kocht ik een eerste pakje… JA ECHT… ik was er zo een… en ik las de hele dag door ouders van nu, kek mama en alles wat er nog meer te vinden was… Bekeek babykamertjes en liep vol vertrouwen de baby afdelingen op van al mijn favoriete winkels… Nu… kijk ik naar de babyafdeling… ik stond op de grens tussen Dames en baby… ik voelde dat geluk en wou er ZOOO graag naartoe… maar direct daarna die rilling… Dat ijzige gevoel. Ik ben omgekeerd en ijs gaat eten…

Ik voel me goed. Maar graag dien ik bij deze een verzoekje in om mega tieten te krijgen… en die hormonen lekker idioot te laten gieren… ๐Ÿ˜‰ Het enige is dat ik GRAAAAG mee ga tukken s’ middags wanneer Luc zijn dutje doet… Maar als ik nu al in dat ritme ga komen, dan roest ik vast!

Als het aan mij lag kocht ik nu een echo machine… ๐Ÿ˜› Maar ik moet hier echt even mee dealen. Sterk zijn. Van het positieve uitgaan. Mijn zinnen kunnen verzetten om niet te blijven denken aan hoe het fout zou kunnen zijn. Wij hebben die wens en als we dat kleine babytje in onze armen willen hebben, moeten we hoe dan ook door deze KILLING fase heen… Daarom ga ik afleiding zoeken! In ieder geval tot de eerste echo van volgende week… (VOLGENDE WEEK!!) Normaal gesproken wanneer ik afleiding nodig heb, verf ik dan mijn hele huis opnieuw… als grote verrassing voor Philip… TADAAA en daar heeft hij weer een hartverzakking… Maar dit keer ga ik het anders aanpakken… Ik ga alvast mijn trap opnieuw bekleden, vloeren van de eerste en tweede verdieping slopen en heb net een weekend weg geboekt… LEUKE zinnen-verzettende-dingen…

Maar wat nou als het dan weer is mis gegaan en we dan weekend weg hebben staan…? Spookte door mijn hoofd… Jah… Laten we het omkeren Lot… Wat nou als ik dan 11 weken zwanger ben en we lekker door de stad en het bos wandelen, want JA dat kan natuurlijk ook!!