Selecteer een pagina

Heb je je thee erbij gepakt? Geplast? Iets te eten erbij? Dit is een dubbele blog vandaag… omdat ik dit niet in 500 woorden kon vertellen 😉

Gisteren ben ik hals over kop vertrokken naar de dierentuin! Zo’n “vakantie” dag waarop de meest spontane dingen, de allerleukste dagen maken 😀 Nadat we al redelijk wat rondjes (een stuk of 20…) om de mieren hadden gelopen (want blijkbaar zijn die in de dierentuin een stuk interessanter dan in mijn achtertuin…), zijn we gaan zitten op van die mega boomstammen, met het allergrootste ijsje dat er op de kaart stond… Naast ons zaten twee vrouwen… Jaar of 27.. schat ik… zij hadden het over hun toekomstige kinderen. Nu ben ik niet iemand die graag meeluistert met andermans gesprekken… maar als ik mijn Bose koptelefoon MET noise-canceling op zou hebben, had ik nog steeds ieder woord verstaan…

Een van de twee zei ‘’als ik 30 ben, dan nemen we wel een kind’’. Het viel mij op omdat ik het al vaker heb gehoord de laatste tijd… ‘’als het straks wat rustiger is op het werk, dan nemen we een kind’’ of ‘’als we nou eerst een hond nemen, dan nemen we daarna wel een baby’’. Niet in mijn directe omgeving, maar in de media. Ik vind dit bijzonder. Tuurlijk, met alle voorbehoedsmiddelen van tegenwoordig kun je over het algemeen prima controleren wanneer je NIET zwanger wordt, met alle uitzonderingen even niet meegenomen! Maar dat punt van een kind ‘’nemen’’ is niet altijd zo vanzelfsprekend…

Ik heb altijd al de wens gehad om moeder te worden en gelukkig ben ik een man getrouwd die mij ook graag moeder wilde maken 😉 en zichzelf vader! Op de laatste dag van onze huwelijksreis heb ik mijn laatste anticonceptiepil geslikt… CHEESE! riep Philip blij, ‘’Wauw wat is dit heftig spannend!’’ volgde de zin daarna 😉 Aan het zwembad lag ik de ‘’ouders van nu’’ te lezen en we maakte nog een foto van twee grote ‘’Bali’’ bloemen (wat helemaal geen Bali bloemen zijn omdat je ze geloof ik op ieder ander mooi-weer-eiland kunt vinden) en een kleintje.

SONY DSC

Zes maanden gingen er overheen en ondanks dat ik wist dat het altijd even kon duren, was ik toch iedere maand een beetje teleurgesteld. We leefde inmiddels als twee niet-normaal-gezonde-idioten… de wortels vlogen je om de oren, iedere week vette vis ondanks dat ik het verschrikkelijk vond en al stond te nekken boven de pan, werkte ik hem toch naar binnen… en HOP fietsend naar de stad… ! Was aan het hardlopen en ”NATUURLIJK wil ik lopend naar de supermarkt!’‘ Want ‘’beweging is goed voor het lijf!’’

Ik weet nog heel goed dat we na zeven maanden via de dokter zijn doorgestuurd naar de fertiliteit-poli in het ziekenhuis… ik was zo verdrietig… ik was diep in mijn hart zo bang dat die lang gekoesterde droom nooit werkelijkheid zou worden. De ‘’succes’’ geboortekaartjes hingen daar in de wachtkamer, van alle baby’s die toch zijn geboren ondanks dat hun ouders ook op diezelfde wachtkamer-stoelen hebben gezeten als waar wij nu zitten. Die gaven me toch een beetje hoop. Er was bovendien ook nog niks negatiefs gezegd, maar de ziekenhuis muren benauwde me…

Je wordt door een ringetje gehaald. Terecht. En na een aantal weken gingen we naar huis met een eerste-poging-pillen-set. Samen zijn we in Australië geweest die maand, Philip heeft de eerste twee weken gewerkt en in die tijd heb ik alle mooie plekjes zelf opgezocht. Ook gekeken of we daar zouden blijven wonen. Ik heb daar zoveel geschreven, gezien, gevoeld en geleerd. De weken erna zijn we samen de stad door getrokken en met een nieuwe mindset weer terug gevlogen.

Ik weet nog goed dat ik alleen op de luchthaven stond, we vlogen allebei op een andere vlucht en ik was best wat zenuwachtig. Normaal volg ik altijd als een blinde toerist mijn leiding-nemende-man, wordt mijn paspoort precies op tijd in mijn handen gedrukt wanneer ik die nodig heb, en lach ik stom naar de douane die dan mijn foto checkt weet-je-wel… maar nu was ik zelf het ‘’baasje’’… al voelde ik me nog steeds die blinde toerist… nu alleen zonder leidinggevenden en stok. Anyway… 20 uur later kwam ik netjes aan in Amsterdam 😉

Een maand later, in de derde maand van de pillen-set, hadden we al een positieve zwangerschapstest in onze handen. Ons geluk kon niet op. WAANZINNIG! Ik kon springend de fertiliteit bellen, want de eerste controle volgt dan al snel… ‘’Wanneer de eerste echo goed is, kan het genieten vaak gaan beginnen. Die eerste echo zegt zoveel!’’ zei de mevrouw achter de balie… ze las waarschijnlijk het geluk en de spanning in mijn ogen.

‘’het hartje klopt mevrouw… en… ik denk… dat de berekening toch een beetje positief verkeerd is… dit kindje is namelijk geen zes weken hoor… maar zeker al negen!’’ We waren nog nooit in ons hele leven zo intens gelukkig geweest. We liepen de behandelkamer uit maar ik durfde niet blij naar buiten… ik wist namelijk dat daar mensen zaten die ook verschrikkelijk zenuwachtig waren of die misschien heel negatief nieuws hadden gekregen… Ik kon het niet om dan vol vreugde naar buiten te gaan. Ik glimlachte, zei ze gedag en in mijn hoofd hoopte ik dat ook zij vroeg of laat een geboortekaartje naar die enorme wand konden sturen. Net als dat wij mogen doen over een paar maanden.

Wij zijn zo gelukkig dat wij met een heel klein duwtje, dat meisje op de wereld hebben kunnen zetten. Dat had ook heel anders kunnen zijn. Er zijn veel verhalen die heel anders gaan, waarbij er veel meer tijd overheen gaat en waarbij veel meer middelen nodig zijn. Daarom stoor ik mij er aan wanneer er wordt gezegd dat je een kind NEEMT… 1 op de 60 kinderen in Nederland wordt geboren door middel van IVF (in vitro fertilisatie – in glas bevruchting) of ICSI (intra-cytoplasmatische sperma injectie – de bevruchting van eicel en zaadcel vindt dan kunstmatig plaats). Dit hebben wij niet nodig gehad, maar ik begrijp wel dat je ver gaat voor een kinderwens. Ik denk dat ik ook heel erg ver zou gaan voor het realiseren van deze droom als het ons niet zo was gelukt. Wat ik wil zeggen… Wanneer je zegt ”als ik straks 30 ben, zou ik wel graag voor een kindje willen gaan” zou dat veel realistischer zijn… want

een kind kun je niet nemen lieve mensen, een kind wens je en is niet vanzelfsprekend…