Selecteer een pagina

Isabel vond een rups 8 weken geleden… ze krijgt een paniek aanval van ieder vliegje of ander insect dat ze ziet… maar deze rups was fantastisch… Hoe die in hemelsnaam in de keuken is gekomen, is de grote vraag… vast door dat kiertje waar ook onze 800 mieren doorheen zijn gekropen een paar nachten geleden… Ik heb Lizz (de vlinder expert) gevraagd hoe ik hem het beste kon verzorgen en we besloten hem te adopteren… De vlinder was inmiddels gepromoveerd tot Isabel haar ”vriendin”…

Lizz zei: Laagje aarde, want het is een nachtvlinder die zich na een tijdje gaat ingraven een pop word en daarna weer naar boven komt als vlinder. Hij heeft ook distels nodig. Distels…?! Dat is toch dat verschrikkelijke onkruid dat je ieder voorjaar uit je tuin trekt en er een paar weken later gewoon weer staat…? Met die verstopte stekels die rechtop in je voet staan als je er per ongeluk in gaat staan… Die had ik net allemaal uit m’n tuin getrokken… Dus dan ga je de straat af, met je tuinschepje, op zoek naar distels in de voortuinen van de buren… Ik bedacht me dat ze het vast geen probleem zouden vinden als ik een distel uit hun tuin zou halen…  Zolang ik de violen maar laat staan toch 😉 Ik zag mezelf al helemaal naar het tuincentrum gaan om te vragen of ze ook distels verkopen… dat zou direct de meest domme vraag van 2016 worden…

Anyway, hier ga je toch niet zo lang op wachten? vroeg Philip… Nou eigenlijk wel, dit is toch tof! Ik weet niet wie het toffer vond hoor… ik of Isabel… Dan kan ze later op school vertellen dat ze precies weet wat er gebeurt met rupsje nooit-genoeg. De snoepjes, broodjes, koekjes, ijsjes werden allemaal gedeeld… want JAH rupsje nooit-genoeg eet zich ook door al dat voedsel heen.. De weken gingen voorbij en de enige die de rups nog aan het verzorgen was, dat was ik… Dit is ook gelijk de rede waarom we geen huisdieren hebben… in de tussentijd is hij nog een keer ontsnapt en vond Isabel hem weer terug in de gang… Hey mam! de rups was buiten spelen…! Interessant… want dat betekend ook, dat ik nu al een paar dagen alleen voor de blaadjes zorg… Ik had hem al 5 dagen niet gezien en dacht dat hij zichzelf inmiddels had ingegraven… Dat zou best een triest einde zijn geweest van het rupsen project…

Nu bijna 9 weken later zou hij (volgens google) bijna uit zijn cocon moeten komen (als hij niet al dood is)… Ik knipte wat takjes van de bomen in de tuin en Philip staat me met ongelooflijke ik-lach-je-nog-net-niet-uit-ogen aan te kijken… WHAT?! zeg ik…. ”nee niks! ik vind het zo aandoenlijk dat jij om 23:00 uur takjes voor die rups staat te knippen” en hij begint te lachen… Wat een Lul…

Vanmorgen Isabel: Mam? mag ik even naar de cocon kijken van de rups? Is hij al bijna een vlinder…? HAH! Project rups is nu al GESLAAGD 😉 of het nou een dode cocon is of dat er echt nog een vlinder uit kruipt…