Selecteer een pagina

Het is vrijdagochtend als de wekker gaat om op te staan. Nog even samen ontbijten en de laatste spullen inpakken voordat de volgende reis weer op het programma staat. Deze keer naar China, de andere kant van de wereld. Zodra ik mijn beste been uit bed heb gezwaaid begint een klein meisje te roepen: “papaaaa!”. Vrolijk zwaait ook mijn tweede been opzij en waggel ik richting haar nieuwe grote-meisjes bed. Eenmaal aangekomen moet ineens mama komen, papa is even niet meer van belang. Oh, toch wel… “fles” is het magische woord. En even snel alsjeblieft.
 
Eenmaal beneden en in drievoud aangekleed begin ik aan het bakken van een eitje, Isabel kan dan ook niet achterblijven en vraagt specifiek of ze ook een hapje mag. Na haar hapje ei en drie vlokken muesli is ze klaar met eten. Tijd om nog even met papa te spelen! De laatste paar minuutjes voordat papa wordt opgehaald om naar zijn werk te gaan. Kiekeboe (of Koekebie?) en samen koken is het laatste wat de revue passeert, niet wetende dat er in een week tijd ongelooflijk veel kan veranderen.
 
Koffers klaar en nog snel een kus aan de meiden. Papa moet nu echt weg. Nog een paar uurtjes naar kantoor en dan op naar Schiphol. Een trip van zo’n 20 uur (deur tot deur) staat op het programma.
 
Eenmaal aangekomen bij de gate op Schiphol volgt er na de controle een goed bericht: Philip Keckeis – Seating issue. Vrolijker kun je mij niet krijgen, dat betekent (meestal) maar één ding en dat is UPGRADE! Ja hoor, ook bij mijn collega hetzelfde bericht. Gezellig samen naar het bovendek van de 747-combi, de KLM Business Class. Champagne, here we come. Lekker de ruimte en je stoeltje plat, dat is pas echt genieten voor een vlucht van 11 uur. Oh ja, dan is er natuurlijk nog het eten aan totale verwennerij (voor zover je dat kunt hebben op een vlucht natuurlijk).
 
Een Khalua, drie gangen, een glas champagne, twee glazen wijn, als afsluiter een glas whiskey, en 11 uur verder komen we aan op het vliegveld van Beijing. Drie uurtjes overstappen en dan door naar het binnenland, Xi’an. De zakenreis kan dan echt beginnen. De jetlag trouwens ook.
 
Als je dan eenmaal aangekomen bent merk je hoe je toch je gezinnetje mist aan de andere kant van de wereld. De technologie maakt echter veel goed. Met een iPad op zak en FaceTime onder de vinger is het zo gepiept om met je bijna twee jaar oude dochter en (opnieuw) moeder in spé te praten alsof je samen op de bank zit. Koekebie van het hoogste niveau noem ik dat. Lekker samen kletsen over koken, ja met Isabel, en nog via de camera een glas water aangeboden krijgen is dan toch wel het mooiste dat er is. Het is jammer dat mijn meiden ziek zijn, het zal nog een paar dagen duren.
 
’s Morgens wordt ik geroepen, maar ik ben er niet. Mama moet vertellen dat papa aan het werk is en over een paar dagen weer komt spelen. Het is niet leuk om van huis te zijn maar iedere trip is weer een magistrale ervaring. Die paradox wordt snel weer overschaduwd. Tijdens de volgende FaceTime sessie is mijn kleine meid alweer gegroeid. Ze zegt namelijk papa werk weg en vraagt een paar minuten later op haar eigen manier of ik weer snel terug naar huis zal komen. Terwijl ik foto’s toegezonden krijg van mijn meiden of Isabel die met een muts aan de haal gaat denk ik bij mijzelf, ik kan altijd met een gerust hart op reis. Zij redden zich samen prima, zolang ze maar samen zijn. De enige mogelijkheid om rustig en gerust op reis te kunnen gaan.
 
Nog een paar dagen en dan is de reis alweer voorbij. Lange dagen van hard werken en naderhand stoom afblazen in de sauna komen ook dan weer aan hun eind. Opmaken voor het inpakken van de koffers is dan nog het enige wat rest, op de lange terugvlucht na dan. Nog een laatste digitale sessie met veel gelach en knuffels voor het slapen. Morgen zijn we weer lekker samen op de bank.
 
Het is 05.00 (22.00 NL) als de wekker gaat om te vertrekken. Op naar het vliegveld voor de reis naar huis. Deze keer geen geluk bij het boarden, dat wordt gewoon Economy deze keer. Jammer. Op stoeltje 48 tussen twee anderen in wacht ik op de eerste knuffel thuis. Deze is nog maar 15 uurtjes van mij verwijderd. “Ik ben geland” was wat ik zei om 18.06. “We wachten op je”, kreeg ik terug met een lach.
 
De oprit oplopend kijk ik naar het raam, daar staan mijn meiden met breed gelach.
 
Ik ben weer thuis. Heerlijk.